( 2066 ) مولانا عبدالرّزاق بن على بن حسين لاهيجى جيلانى قمى فيّاص لاهيجى
اهل كمال و جامع علوم عقلى و نقلى و از شاگردان مولانا صدرالدّين ، محمّد بن ابراهيم شيرازى - متوفى به سال 1050 - است . از وى تأليفاتى بر جاى مانده ، چون :
گوهر مراد و شوارق الهام و شرح فصوص الحكم به فارسى و سرمايه ايمان . ديوان اشعارى با بيش از چهارهزار بيت دارد . سال 1051 قمرى در قم از دنيا رفت .
شعر
- گفتهاى بيدار بايد عاشق ديدار ما * پاس اين حرف تو دارد ديده بيدار ما
تو بَهْر كوچه خرامان و من از رشك هلاك * كه نه بسته است كسى چشم تماشايى را
قسمت ما زين چمن بار تعلّق بود و بس * سرو را نازم كه آزاد آمد و آزاد رفت
نه غم بيگانگان دارم نه فكر دوستان * تا به يادم آمدى عالم مرا از ياد رفت
در و ديوار به محرومى من مىخندد * من به اين خوش كه برويم در گلشن باز است
حيف است كه در گردن حور افكندش كس * دستى كه به ياد تو در آغوش توان كرد
روح در قالب انسان زپى معرفت است * كردهاند اين تله در خاك كه عنقا گيرند « 1 »
هامش
( 1 ) . رياض العارفين ، ص 382 ؛ روضات الجنّات ، ج 4 ، ص 196 .