( 2466 ) ابوالحسن ، على بن سهل بن ازهر اصفهانى
از برگزيدگان اهل معرفت اصفهان و قدماى ايشان است كه در سخن حقايق ، بيان شافى و در فهم دقايق و تحمّل رياضات و بروز كرامات ، برهان كافى و در سخا و جود و برآوردن حوايج همّتى عظيم داشت و از شاگردان محمّد بن يوسف بناء بود و با ابوتراب نخشبى ملاقات كرد . وى از نزديكان ابوالقاسم جنيد بود و با وى مكاتباتى داشت . سال 280 در اصفهان دار دنيا را وداع گفت و در خيابان باب طوق چى بالاتر از امامزاده ابراهيم به خاك سپرده شد .
گفتار
- « من لم يصحّ فى مبادى إرادته ، لايسلم فى مُنتهى عاقبته . »
كسى كه در ابتداى ارادهاش صحيح و صادق نباشد ، در آخر عاقبتش سالم نخواهد ماند .
- « تعوَّذوا باللَّه مِن غرور حسن الأعمال مع فساد بواطن الأسرار . »
به خدا پناه بريد از غرور پيدا كردن نسبت به اعمال خوب با فاسد بودن باطنها .
- « حرام على قلب عرَف اللَّه تعالى أن يسكن إلى غيره ، فإن سكن عُوقب . »
حرام است بر قلبى كه خداوند متعال را مىشناسد ، اين كه به غير او اطمينان پيدا كند ، پس اگر اطمينان كرد عقاب مىشود .
- حضور به حقّ فاضلتر از يقين به حقّ است ؛ زيرا حضور به دل است و غفلت بدان راه ندارد و يقين حضورى باشد كه گاه بيايد و گاه برود ، حاضران در پيشگاه باشند ، موقنان بر درگاه .
- عاقلان بر حكم خدا زندگى كنند و ذاكران در رحمتش و عارفان در قربش .
- توانگرى التماس كردم در علم يافتم و فخر التماس كردم در فقر يافتم و عافيت