( 2255 ) شيخ عبداللَّه منوفى مالكى « 1 »
مردى عارف ، صالح ، عابد ، زاهد و صاحب كرامات بسيار است . اصلش از مغرب « 2 » بود اما پدر و مادرش سكونت در مصر را اختيار نمودند . وى در بحيره « 3 » متولّد شد و به منف آمده و ملازم و به مصاحبت سليمان مغربى شاذلى رسيد . هفتم ماه صيام سال 748 [ 749 ] دار دنيا را وداع گفت . شاگردش شيخ خليل شرح حال وى را به تنهايى نگاشته است . « 4 »
( 2256 ) عبداللَّه بن مهدى باوردى « 5 »
از بزرگان عرفا و استاد ابوحفص عمر بن سلمة - متوفى به سال 270 - است .
حكايت
وى در ابتداى امر آهنگرى مىنمود ، روزى نابينايى گذشت و اين آيه بخواند
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمنِ
« 6 » ؛ ( آن روز ، فرمانروايى به حق ، از آنِ [ خداىِ ] رحمان است . ) چون
هامش
( 1 ) . منوفى : منسوب به منوف يا منوفيّه ، از بلاد مصر ؛ مالكى : منسوب به : 1 . جدّ به نام مالك ؛ 2 . قبيله به نام مالك ؛ 3 . به مذهب فقهى اهل تسنّن كه مؤسس آن معروفِ مالك بن انس مىباشد ؛ 4 . روستاى مالكيّه واقع در كنارهى فرات در عراق .
( 2 ) . مغرب : اين واژه در اصطلاح جغرافياى بلاد اسلامى ، مغرب كشورهاى شمال آفريقا ، تونس ، الجزاير ، ليبى و مراكش ( مغرب كنونى ) را شامل مىشود .
( 3 ) . بُحيره : درياچه . ؟ ؟ ؟
( 4 ) . طبقات شعرانى ، ج 2 ، ص 2 .
( 5 ) . منسوب به باوَرْد يا اباوَرْد يا ابيورد ، شهرى از بلاد خراسان ، واقع در ميان سرخس و نساء كه ويران گرديده و اكنون جزو تركمنستان مىباشد .
( 6 ) . سورهى فرقان ، آيهى 26 .