كمالات بودند . در مصر و اسكندريه « 1 » ساكن بود و عمر طولانى داشت و با خواجه نصيرالدّين طوسى - متوفى به سال 672 - معاصر بود . « 2 »
( 1884 ) بابا صالح دمشقى
از شاگردان اخلاقى و ملازمين بابا حسن ولى - متوفى به سال 610 - است و مزارش در سرخاب تبريز در خانقاهى است كه در آن بودهاند . « 3 »
( 1885 ) صالح بن عبدالجليل
از قدماى اهل عرفان است كه با فضيل مصاحبت داشت و از اقران بشر حافى - متوفى به سال 227 - بود .
( 1886 ) مولانا صالح عدوى اندلسى اشبيلى « 4 »
عارف باللَّه و اويسى مسلك « 5 » و يكى از مشايخ محى الدّين عربى - متوفى به سال
هامش
( 1 ) . شهر بندرى معروف واقع در مصر .
( 2 ) . طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 291 .
( 3 ) . روضه اطهار ( تاريخ حشرى ) ، شمارهى 93 .
( 4 ) . عَدَوى : منسوب به : 1 . جدّ به نام عَدِىّ ؛ 2 . قبيلهى عدىّ منشعب از قبايل مختلف . براى توضيح بيشتر ، ر . ك : لب اللباب فى تحرير الانساب سيوطى ؛ 3 . عَدَويّه ، روستايى واقع در مصر ؛ اشبيلى : منسوب به اشبيليه ، شهرى بزرگ از بلاد اندَلُس .
( 5 ) . اوَيسى : 1 . منسوب به جدّ به نام اوَيس ؛ 2 . گروهى از اهل معرفت كه همانند اوَيس قَرَن ، با جذبهى حضرت حق و بدون استاد به مقامات عالى رسيدهاند .