( 1460 ) خليل اللَّه طالقانى « 1 »
از افاضل روزگار و اهل معرفت است كه بسيارى از اهل معرفت زمان خود را ديد و از سال 1250 در اصفهان زاويه نشين گرديد و سى سال به انزوا گذرانيد . بخشى از اوقات خود را به ذكر و فكر و عبادت و رياضات و بخشى را به كتابت كتب علميّه باخط پاكيزه و قريب به هفتاد كتاب با خط خود نوشت و وقف طلّاب علوم دينى نمود . از تأليفات اوست : رسالهى زاد السبيل در آداب سلوك ؛ رسالهاى در علم مناظر و مرايا ؛ متن كافيه ابن حاجب ، اين كتاب را در كمال بلاغت به فارسى منظوم نمود . « 2 » شعر
اى شوخ ! بيا [ برِ ] درويش نشين * اى كان نمك ! بر جگر ريش نشين
در هجر تو دامنم گلستان شده است * يك دم به كنار كُشته خويش نشين « 3 »
( 1461 ) سيّد شاه خليل اللَّه محلاتى « 4 »
به كمالات انسانى موصوف و به فضايل نفسانى معروف است كه به كسر نفس و حسن خلق و شرح صدر ممتاز ، و به صفوت ضمير [ و اصابت ] رأى و صفاى خاطر ممتاز بود و عدّهاى به دست وى تربيت يافتند . در هنگام اقامتش در يزد عدّهاى از وى
هامش
( 1 ) . طالقانى : منسوب به طالقان : 1 . شهرى واقع در فيما بين مرورود و بلخ ، معروف به طالقان خراسان ؛ 2 . ولايت مشهور واقع در نزديكى قزوين ، معروف به طالقان قزوين .
( 2 ) . وفات وى را در سال 1114 نوشتهاند ، ولى اين با تاريخ زاويه نشينى وى درست در نمىآيد . مدفنش در اصفهان در بقعه على بن سهل اصفهانى است . صاحب تكلمه نوشته است : عصره عصر المجلسيين .
( 3 ) . رياض العارفين ، ص 108 .
( 4 ) . محلاتى : منسوب به محلات واقع در مركز ايران .