( 540 ) خواجه احمد بدايونى « 1 »
صاحب علوم ظاهرى و باطنى و در نهايت فضل بود كه به طريق ابدالان مىزيست .
وى مصاحبت با شيخ نظام الدّين محمد بن احمد بخارى - متوفى به سال 720 - را اختيار نمود و در دهلى « 2 » چشم از جهان فروبست . « 3 »
( 541 ) ابوالعبّاس ، احمد بَدَوى « 4 » شريف
عارف باللَّه و صاحب حالات و كرامات است . در شهر فاس در مراكش « 5 » به دنيا آمد .
دوران عمرش در مكّه و بغداد و پس از آن طندتا « 6 » در ديار مصر سپرى شد و به تربيت سالكين پرداخت . اين عارف بزرگ در سال 675 در طندتا در مصر به ديار باقى شتافت .
در احوال وى گفتهاند : در مكه مكرمه حالت حيرت براى وى رخ داد ، از مردم كناره گرفت و ملازم صمت و سكوت شد و جز به اشاره سخن نمىگفت . بعضى از اهل معرفت گفتهاند كه :
« حصلت له جمعيّةٌ على الحقّ [ تعالى ] ، فاستغرقته إلى الأبد . . . »
جمعيت خاطرى براى او نسبت به حق تعالى حاصل شد كه او را تا ابد غرق خودش نمود . . . « 7 »
هامش
( 1 ) . بداونى / بدايونى : ظاهراً بديانونى است : منسوب به بديانه از روستاهاى نسف .
( 2 ) . دِهلى : شهر قديمى و معروف كشور پهناور هند .
( 3 ) . ثمرات القدس .
( 4 ) . بَدَوى : منسوب به باديّه به معناى صحرانشين .
( 5 ) . مراكش : 1 . كشور مغرب و مراكش ؛ 2 . شهر بزرگ و قديمى مَرّاكِش است كه در كشور مراكش قرار دارد .
( 6 ) . طندتا : نام قديمى طنطا ، شهرى معروف واقع در مصر .
( 7 ) . طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 158 .