بود . در سال 687 در مصر يا حرم رحلت نمود و در خلوتگاه عبادت خويش در خارج باب النصر به خاك سپرده شد . از وى نظم و سجع زيادى بر جاى مانده است .
مذهبش محو كلّى و نفى وجود و افلاس و نادارى بود .
حكايت
روزى يكى از تلامذهاش خدمتش آمد و گفت : دو بيت شنيدهام و مرا خوش آمده . شيخ گفت : كدام است ؟ شاگرد اين دو بيت را خواند :
« و قائلةٌ : أنفقتَ عمرَك مُسرِفاً * على مسرف فى تليهه و دلالهِ
و گويندهاى گفت : عمرت را به گزاف براى كسى كه در كبر و ناز از حدّ گذشته ،
خرج و صرف نمودى .
فقلتُ لها : كُفّى عن اللّوم ، إنّنى * شغلتُ به عن هَجره و وِصاله . »
به او گفتم : از سرزنشم خوددارى كن ، كه من از دورى و وصل محبوب به
خودش مشغولم .
شيخ گفت : اين نه مقام توست ، و نه مقام شيخ تو ! « 1 »
( 118 ) امير سيد ابراهيم معين ايرجى « 2 » دهلوى
اهل معرفت و صاحب علم و عمل و علوم ظاهرى و باطنى و كشف و كرامات است .
با شيخ بهاءالدّين شطارى مصاحبت داشت و سال 953 وفات كرد و در حظيرهى نظام الدّين اوليا به خاك سپرده شد .
هامش
( 1 ) . طبقات شعرانى ؛ رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 541 ؛ كراماتالأولياء .
( 2 ) . ايرجى : منسوب به ايرج ، دژ و قلعهاى استوار واقع در فارس .