163 .
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا * وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً
« 1 »
بگو : خدا را بخوانيد يا رحمان را بخوانيد ، هر كدام را بخوانيد ، براى او نامهاى نيكوتر است . و نمازت را به آواز بلند مخوان و بسيار آهستهاش مكن ، و ميان اين [ و آن ] راهى [ ميانه ] جوى . * و بگو : ستايش خدايى را كه نه فرزندى گرفته و نه در جهاندارى شريكى دارد و نه خوار بوده كه [ نياز به ] دوستى داشته باشد . و او را بسيار بزرگ شمار .
164 .
إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا * وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً * أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً
« 2 »
در حقيقت ، ما آن چه را كه بر زمين است ، زيورى براى آن قرار داديم ، تا آنان را بيازماييم كه كدام يك از ايشان نيكوكارترند . * و ما آن چه را كه بر آن است ، قطعاً بيابانى بىگياه خواهيم كرد . * مگر پنداشتى اصحاب كهف و رقيم [ خفتگان غار لوحهدار ] از آيات ما ، شگفت بوده است ؟
165 .
قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً * قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً
« 3 »
بگو : اگر دريا براى كلمات پروردگارم مركّب شود ، پيش از آن كه كلمات پروردگارم پايان پذيرد ، قطعاً دريا پايان مىيابد ، هر چند نظيرش را به مدد [ آن ] بياوريم . * بگو :
من هم مثل شما بشرى هستم و [ لى ] به من وحى مىشود كه خداى شما خدايى يگانه است . پس هر كس به لقاى پروردگار خود اميد دارد بايد به كار شايسته بپردازد ، و هيچ
هامش
( 1 ) . سورهى اسراء ، آيات 110 و 111 .
( 2 ) . سورهى كهف ، آيات 7 - 9 .
( 3 ) . سورهى كهف ، آيات 109 و 110 .