حضرت امام زين العابدين - عليهالسّلام -
فضايل
709 .
فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
« 1 »
پس اگر نمىدانيد ، از آنان كه مىدانند ، جويا شويد .
710 .
ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ
« 2 »
سپس اين كتاب را به آن بندگان خود كه [ آنان را ] برگزيده بوديم ، به ميراث داديم ؛ پس برخى از آنان بر خود ستمكارند و برخى از ايشان ميانهرو ، و برخى از آنان در كارهاى نيك به فرمان خدا پيشگامند .
711 . « عن أبى جعفر - عليهالسّلام - قال : قال رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - : « من سرَّه أن يحيى حياتي و يموتَ مماتي و يدخلَ الجنّة الّتى وعدنى ربّي جنّةَ عدن منزلى ، قضيبٌ من قِضبانه ، غرسه ربّي بيده ، ثمّ قال له كن فكان ، فليتولّ عليّاً من بعدى و الأوصياء من ذرّيّتى ، أعطاهم اللَّه فهمى و علمى ، و ايمُ اللَّه ليقتُلنّ ابنى ، لا أنالهم اللَّه شفاعتى . » « 3 »
حضرت باقر - عليهالسّلام - از پيامبر چنين روايت مىكند : كسى كه دوست دارد زندگى و مرگ مرا داشته باشد و به بهشتى كه پروردگارم به من نويد داده داخل شود ، همان بهشت جاويدى كه منزل من است و شاخهاى از آن را پروردگارم با دست خويش
هامش
( 1 ) . سورهى نحل ، آيهى 43 .
( 2 ) . سورهى فاطر ، آيهى 32 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 23 ، ص 136 .