« آتيكُمُ التَّفْوِيضَ ، وَ عَلَيْكُمْ التَّعْوِيضَ » ذكر مىشود .
اگر كسى به معناى ظريف و دقيق خلافت :
إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً
« 1 » ؛ ( من در زمين جانشينى خواهم گماشت . ) و ولايت :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا
« 2 » ؛ ( ولىّ شما ، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آوردهاند . ) و احاديث وارده در شأن و منزلت والاى معصومين - عليهمالسّلام - ( كه قسمتى از آنها را يادآور خواهيم شد ) توجّه نمايد ، مشكل معناى دوجمله زيارت فوق براى او حل خواهد شد .
توضيح آن كه : خلافت ، همان تعليم اسمايى است كه تكويناً آدم ابوالبشر - عليهالسّلام - و ذرّيهاش به آن آراسته شدهاند ، كه :
وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها
و خداوند متعال پيادهكنندگان آن را انبيا و اوصيايشان - عليهمالسّلام - ( كه اشرف و اعظم آنان نبىّ گرامى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش - عليهمالسّلام - مىباشند ) قرار داده و به ملايكه فرموده :
- أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ
« 3 »
از اسامى اينها به من خبر دهيد .
- إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا
« 4 »
ولىّ شما ، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آوردهاند .
آن چه خداوند انجام مىدهد ؛ انبيا و اوصيا نيز به اذن او انجام مىدهند
به راستى ، خداوند تعليم همه اسماى خويش را به چه حسابى به آدم و ذرّيهاش عطا فرموده ؟ و پيادهكنندهى آنها را براى چه برجستگانش قرار داده است ؟ مىتوان گفت بدين جهت بوده كه هر چه خود به اسمايش انجام مىدهد ، آنان نيز به اذن وى سبحانه انجام دهند و اختيار تامّ براين امر به آن بزرگواران - عليهمالسّلام - داده و به ديگران نيز فرموده : هر چه مىخواهيد ، اوّل از من بخواهيد :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ
و سپس همان را كه از من مىخواهيد ، از طريق آنان كه شبيه به خودتان از نظر صورتند و سيرتى نورانى و خليفه و مقام ولايت را از جانب من متعهّدند ، بخواهيد ، كه :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 30 .
( 2 ) . سوره مائده ، آيه 55 .
( 3 ) . سوره بقره ، آيه 31 .
( 4 ) . سوره مائده ، آيه 55 .