با اين توضيحات ، جمله زيارت را نسبت به مقام آن حضرت ، نمىتوان امر كوچكى به حساب آورد ، فَتَأَمَّلْ أَيُّهَا الْقارِئُ الْعَزيزُ !
( 957 )
« أَشْهَدُ لَقَدْ جاهَدْتَ يا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ! فِى اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ . » « 1 »
گواهى مىدهم كه تو - اى اميرمؤمنان - حقيقتاً در [ راه خشنودى ] خدا مجاهده نمودى .
در اين بخش از زيارت ، نكاتى وجود دارد كه به طور اشاره يادآور مىشويم :
شهادت ائمه - عليهمالسّلام - بر اعمال گذشته و آينده
1 . شهادت دادن امام باقر - عليهالسّلام - برعمل مجاهدهى آن بزرگوار و اين مسأله با توجه به اين كه كسى تا چيزى را صورتاً نديده باشد ، نمىتواند بر آن شهادت بدهد ، جاى تأمل و دقت است و البته اين گونه بيانات در زيارات معصومين - عليهمالسّلام - بسيار به چشم مىخورد .
شهادتهايى كه در كلمات معصومين - عليهمالسّلام - و در قرآن و دعا و زيارات مأثوره واقع شده ، حكايت از اين مىكند كه آن بزرگواران ، شهادت براعمال را تنها برامور و كارهاى زمان خود ندارند ، بلكه برگذشته و آينده نيز شاهدند و مىتوانند شهادت دهند و اين ، منزلت والايى است كه هدايت شدگان صراط مستقيم الهى آن را دارا مىباشند ، چنان كه خداوند در قرآن شريف مىفرمايد :
صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ
« 2 »
راه آنان كه برخوردارشان كردهاى .
و در آيهاى ديگر ، دربارهى راه يافتگان به اين صراط مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 470 .
( 2 ) . سورهى فاتحه ، آيهى 7 .