تمام ستايش مختصّ به حق تعالى
در اين بخش ، گويا امام - عليهالسّلام - پس از بيان گذشته مىفرمايد : پس از معلوم بودن اين كه او سبحانه به تنهايى خالق و مدبّر همه مظاهرش مىباشد و بس ، تمام ستايش را جز براى او سبحانه نمىتوان دانست و شاهد بود و نيز با بيان فوق ، اشاره به آيات شريفه و آيه بودن ماه اشاره مىكند . خداوند متعال مىفرمايد :
- هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ * إِنَّ فِي اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ
« 1 »
اوست كسى كه خورشيد را روشنايى بخشيد و ماه را تابان كرد و براى آن منزلهايى معيّن كرد تا شمارهى سالها و حساب را بدانيد ، خدا اينها را جز به حقّ نيافريده است . نشانهها [ ى خود ] را براى گروهى كه مىدانند به روشنى بيان مىكند ، به راستى در آمد و رفت شب و روز و آن چه خدا در آسمانها و زمين آفريده ، براى مردمى كه پروا دارند ، دلايلى [ آشكار ] وجود دارد .
- وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ * وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ * وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ * لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ
« 2 »
و نشانهاى [ ديگر ] براى آنها ، شب است كه روز را [ مانند پوست ] از آن [ بر ] مىكنيم و به ناگاه آنان در تاريكى فرو مىروند و خورشيد به [ سوى ] قرارگاه ويژهى خود روان است . [ اين ] تقديرِ آن عزيز داناست . و براى شما ، منزلهايى معيّن كردهايم تا چون شاخكِ خشكِ خوشهى خرما برگردد ؛ نه خورشيد را سزد كه به ماه رسد و نه شب بر روز پيشى جويد و هركدام در سپهرى شناورند .
هامش
( 1 ) . سورهى يونس ، آيات 5 و 6 .
( 2 ) . سورهى يس ، آيات 37 - 40 .