از جمله مناجاتهاى خداوند متعال با موسى بن عمران - عليهالسّلام - اين بود كه به او فرمود : اى پسر عمران ، كسى كه گمان مىكند دوستدار من است ؛ ولى وقتى تاريكى شب او را فرامىگيرد ، از [ به جاى ياد ] من به خواب مىرود ، دروغ مىگويد . مگر نه اين است كه هر دوستدارى ، خلوت با محبوب خويش را دوست مىدارد ، هان اى پسرعمران ، من بر دوستانم اشراف دارم ، آن گاه كه تاريكى شب آنان را فرامىگيرد ، ديدگانشان را متوجّه دلهايشان نموده و عذابم را در برابر چشمانشان نمودار مىكنم ، تا با مشاهده آن مرا مورد خطاب قرار داده و با حضور [ قلب ] با من سخن بگويند .
شايد بتوان از بيانات احاديث فوق استفاده كرد كه قلب ساهى و قاسى و لاهى ، همان قلبى است كه از حقيقت خود و كمالات الهى فطريش غفلت دارد .
علت تقاضا به نامهاى جمال و جلال
تقاضاى به نامهاى جماليه و جلاليه و شهود آن دو ، شايد بدينجهت باشد كه اوّلًا ، هر كسى تكويناً متلبّس به آن دو مىباشد و بدون جذب و دفع و جلال و جمال نمىتواند زندگى خود را به پايان برساند و در اين مباهله نيز - چنان چه از اصل مباهله برمىآيد - هر دو جهت لازم بوده است . از اين رو متن دعا از نامهاى جلاليه و جماليّه ممزوج است و هر كس كه بخواهد آن را براى حلّ مشكلات خويش بخواند ، توسّل به هر دو را لازم دارد .
تحقق هر چيز با نامهاى جماليه و جلاليه
تحقيق يافتن هر چيز در دو جهان ، به نامهاى جماليه و جلاليه است . استجابت دعا در امر مطلوب و غيرمطلوب نيز در اين عالم ، ظهور و عدمش بدون آن دو حاصل نخواهد شد ، از اين روست كه مىبينيم در اين دعا - در عين اين كه به طور اجمال خداوند به هر دو اسم خوانده شده - در آخر با وسعتى بيشتر به آن دو خوانده و فرموده شده :