لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ
« 1 »
مؤمنان ، تنها كسانى هستند كه وقتى از خدا ياد مىشود ، دلهايشان لرزان مىگردد . . . آنانند كه مؤمنان واقعى هستند ، براى ايشان نزد پروردگارشان درجهها و آمرزش و روزى گرامى فراهم است .
آرى ، آن كس را كه خداوند موفّق به عمل صالح و مقبول گرداند ، چگونه ممكن است از منزلتهاى معنوى در دنيا و نعمتهاى اخروى كه از آثار اعمال در اين جهان است بىبهره باشد ؟
( 487 )
« وَ تُحْسِنُ بِهِ مَثْواىَ . » « 2 »
و منزلت و جايگاهم را نيكو گردان .
مقصود از جايگاه نيكو نزد حق تعالى
مراد از نيكو قرار دادن جايگاه بنده از طرف خداى متعال ، همان جايگاه معنوى كه مقام صالحين و مُخبتين و مُخلَصين ( انبيا و اوصياى آنان - عليهمالسّلام - و تابعين واقعى آنان ) است ؛ زيرا اينانند كه همگى نزد خداوند مقام و منزلت و الا در دنيا و آخرت دارند و حق سبحانه آنها را محبوب مىدارد . نيز ممكن است از مثوا ، منزلت و جايگاه نيكوى اخروى به تنهايى اراده شده باشد كه از آثار عمل صالح و مقبول و مرضىّ الهى ، قرار گرفتن در اين جهان مىباشد . خداوند سبحان مىفرمايد :
- وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ وَ أَنَّ اللَّهَ
هامش
( 1 ) . سوره انفال ، آيات 2 و 4 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 189 .