( للّفظ ) المخصوص اعنى ما دل على معنى فى نفسه مقترنا باحد الازمنة الثلاثة ( و الحدث ) فانه حقيقة عرفية خاصة اى نحوية فى اللفظ مجاز نحوى فى الحدث ( و دابّة لذوى الاربع و الانسان ) فانها حقيقة عرفية عامة فى الاول مجاز عرفى عام فى الثانى .
ترجمه
تقسيم حقيقت و مجاز
مصنّف گويد :
و هركدام از ايندو يا لغوى و يا شرعى و يا عرفى خاص و يا عرفى عام مىباشند مانند :
اسد كه به معناى حيوان درنده و مرد شجاع مىباشد و صلوة كه به معناى عبادت و دعاء آمده و فعل كه به معناى لفظ و حدث مىباشد و دابّه كه به معناى چهارپا و انسان مىباشد .
شارح گويد :
ضمير در [ منهما ] به حقيقت و مجاز راجع است و حاصل آنكه هر كدام از حقيقت و مجاز بر چهار قسم ميباشند :
1 - لغوى .
2 - شرعى .
3 - عرفى خاص .
4 - عرفى عام .
مقصود از عرفى خاصّ آنست كه ناقل لفظ متعين و مشخّص باشد همچون نحوى و صرفى و غير ايندو .
و مراد از عرفى عام آنست كه ناقلش متعيّن و مشخّص نباشد .