سپس مىفرماين :
ظاهر اين روايت دلالت دارد كه بوجود اثر سيلى و شبه آن در صورت آنچه از ديه ذكر شد ثابت مىگردد اگرچه تمام صورت را فرا نگرفته و از نظر عرف دوام و استمرار نيز پيدا نكند .
و در مقابل اين حكم برخى از فقهاء فرمودهاند :
در ثبوت ديه شرط است كه اثر سيلى و اشباه آن در صورت دوام داشته و عرفا باقى بماند و در غير اين صورت جانى موظف به پرداختن ارش مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر قائل شويم كه بطور مطلق ارش ثابت است چه اثر جنايت دوام پيدا نموده و چه دائمى نباشد اين قول نيكو و رأى پسنديدهاى است مشروط به اينكه اجماعى بر خلاف آن منعقد نباشد .
و دليل اين قول آنست كه روايت مذكور كه مدرك ثبوت ديات سهگانه مىباشد ضعيف و غير قابل استناد است .
قوله : من لطمة : يعنى زدن سيلى و طپانچه .
قوله : و شبهها : مثل اينكه با آلت و وسيله به صورت بزند كه سرخ يا سبز و يا سياه شود .
قوله : لرواية اسحق بن عمار : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 295 ) باينشرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير از اسحق بن عمّار ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : قضى امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام فى اللطمة يسوّد اثرها فى الوجه ان ارشها
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 385
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٥