شارح ( ره ) مىفرماين :
در كتاب نكاح گفتيم كه زن افضاءشده بر شوهرى كه او را افضاء نموده حرام ابدى مىشود و علاوه بر آن تا زن در قيد حيات است بر شوهرش انفاق بر او لازم مىباشد .
البته معلوم باشد كه تا مرد وى را طلاق نداده او از حباله نكاح خارج نشده و همچنان همسر او است اگرچه استمتاع بردن از وى در حق شوهر حرام مىباشد چنانچه انفاق بر او لازم بوده اگرچه بعد از طلاق باشد و دليل آن روايت صحيحه حلبى از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام است كه فرمودند :
تا مادامى كه زن زنده هست انفاق بر او در حق شوهرش لازم و واجب مىباشد .
سپس مىفرماين :
و در اينكه بعد از تزويج و اختيار نمودن شوهرى غير از مفضى نفقه از عهده مفضى ساقط مىشود يا همچنان در ذمّهاش ثابت و مستقرّ است دو احتمال مىباشد :
احتمال اوّل : اينست كه بگوئيم نفقه از عهده مفضى ساقط نشده بلكه حتى بعد از شوهر نمودن زن بايد آن را بپردازد زيرا نصّى كه آن را ثابت و لازم دانسته اينطور تعبير آورده كه تا وقتى كه يكى از آن دو در حيات هستند نفقه زن بر مفضى لازم مىباشد .
اين تعبير تعميم داشته و شامل صورتى كه شوهر نيز بنمايد مىشود .
احتمال دوّم : آنست كه بگوئين بعد از شوهر نمودن نفقهاش از عهده مفضى ساقط است زيرا وجوب انفاق تا زمانى بود كه زن منفق
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 301
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠١