در اين صورت معلّم شنا ضامن او نبوه اگرچه در تعليم تفريط نيز كرده باشد چه آنكه بالغ رشيد اختيارش با خود بوده و يد معلّم بر او مستولى نيست .
قوله : معلّم السّباحة : كلمه [ سباحه ] يعنى شنا .
قوله : لو جنى عليه بها : ضمير فاعلى در [ جنى ] به معلّم و در [ عليه ] به صغير و در [ بها ] به سباحة راجعست .
قوله : فى ما له : ضمير در [ ما له ] به معلّم راجعست .
قوله : لانّه شبيه عمد : ضمير در [ لانّه ] بوقوع جنايت بر صبىّ راجع است .
قوله : سواء فرّط ام لا : ضمير فاعلى در [ فرّط ] بمعلّم برميگردد
قوله : على ما يقتضيه اطلاق العبارة : ضمير منصوبى در [ يقتضيه ] به [ تساوى تفريط با عدم تفريط ] راجعست .
قوله : و يؤيّده ما روى من ضمان الصّانع الخ : ضمير منصوبى در [ يؤيّده ] به مقتضا اطلاق عبارت راجعست .
و امّا روايت مشار اليها :
اخبارى متعدّد در اين باب وارد شده كه جملگى واحد همين مضمون مىباشند از جمله حديث ذيل است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 13 ) ص ( 273 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از اسماعيل بن مرّار ، از يونس قال :
سئلت الرّضا عليه السلام عن القصّار و الصّانع أيضمنون ؟
قال : لا يصلح الّا ان يضمنوا .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 101
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠١