پرداخت كنند .
دليل دوّم : در اينكه صدقه دادن ثمن واجب است يا غير واجب شك داريم لاجرم چون شك از قبيل شك در تكليف است مىتوان نسبت به آن برائت جارى كرده و بدين ترتيب وجوب صدقه را نفى نمائيم .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
در اخبار وارده خبرى كه وظيفه ما را نسبت به ثمن تعيين كرده و بيان نموده باشد كه با آن چه بايد كرد در دست نيست چنانچه عبارت جماعتى از فقهاء نيز از بيان آن خالى مىباشد .
قوله : كون ذلك عقوبة على الجناية : مشار اليه [ ذلك ] بيع و صدقه دادن ثمن مىباشدد .
قوله : فلو اعيد اليه الثمن : ضمير در [ اليه ] بفاعل راجعست .
قوله : مكفّرة لذنبه : ضمير در [ لذنبه ] بفاعل برمىگردد .
قوله : و فيه نظر : ضمير در [ فيه ] به وجه اوّل راجعست .
قوله : لانّ العقوبة بذلك : مشار اليه [ ذلك ] بيع و صدقه دادن ثمن مىباشد .
قوله : بل الظاهر خلافها : يعنى خلاف عقوبت .
قوله : لتعليل بيعها فى الاخبار الخ : ضمير در [ بيعها ] به بهيمه راجعست .
قوله : لا تعرف فيه : ضمير نائب فاعلى در [ لا تعرف ] به بهيمه و در [ فيه ] به بلد راجعست .
قوله : كيلا يعيّر بها : ضمير نائب فاعلى در [ يعيّر ] بفاعل و در [ بها ] به بهيمه عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 264
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٤