شخصى كه بالغ و عاقل است اگر با بهيمهاى جمع شده و نزديكى كند چهار حكم بر فعلش مترتّب است :
1 - بايد وى را تعزير كرد .
2 - ثمن حيوان را بايد بپردازد .
3 - اگر حيوانى بوده كه از گوشتش استفاده ميكنند خوردن آن و نسل بعدش حرام است .
4 - لازمست حيوان را ذبح كرده و جثّهاش را بسوزانند .
شارح ( ره ) در دنبال [ و اغرم ثمنها ] مىفرماين :
مقصود از [ ثمن ] قيمت حيوان است و منظور از قيمت ، ارزش در وقت عمل وطى بوده كه اگر واطى مالك حيوان نباشد بر وى لازم استكه قيمتش را به مالك آن بپردازد .
و در ذيل [ ان كانت مأكولة ] مىفرماين :
يعنى حيوان را نوعا و عادتا براى خوردن مىخواهند همچون گاو و گوسفند و شتر .
و پس از [ و نسلها ] مىافزايند :
يعنى و نسل حيوان كه پس از عمل وطى حاصل مىشود نيز حرامست امّا نسل موجود در حين عمل ولو به صورت حمل باشد على الاقوى حرام نيست
و در حكم نسل است از حيث حلّيت و حرمت آنچه از قبيل مو و پشم و شير و تخم از حيوان بعدا حادث مىشود يعنى استفاده از آنها نيز حرام مىباشد .
و سپس در دنبال [ و وجب ذبحها و احراقها ] مىفرماين :
اين دستور نه از باب آن باشد كه حيوان را بخواهند عقوبت كنند
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 254
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٤