سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر حشفه در شخص فاعل موجود و سالم بوده لازم است تمام آن در فرج داخل شود تا زنا تحقّق يابد و اگر تمام يا مقدارى از آن قطع شده باشد لازم است به مقدار حشفه داخل گردد و لو اين مقدار از بعض حشفه و آنچه باقى مانده تلفيق شده باشد .
البته اين فرد بملاحظه لفظ [ قدر الحشفة ] فرد اظهر عبارت بوده و از نفس حشفه ظاهرتر مىباشد .
قوله : دون ذلك : يعنى كمتر از مقدار حشفه .
قوله : كما لا يتحقّق الوطى : يعنى به كمتر از ادخال حشفه وطى محقق نشده فلذا بر واطى و موطؤ غسل واجب نمىباشد .
قوله : لتلازمهما هنا : ضمير در [ تلازمهما ] به زنا و وطى راجع بوده و مشار اليه [ هنا ] كتاب حدود مىباشد .
قوله : فان كانت الحشفة صحيحة : مقصود از صحّت حشفه وجود آن مىباشد .
قوله : اعتبر مجموعها : يعنى در تحقق زنا شرطست تمام حشفه داخل شود .
قوله : او بعضها : يعنى يا مقدارى از حشفه مقطوع شده .
قوله : اعتبر قدرها : يعنى قدر حشفه .
قوله : و لو ملفّقة منها و من الباقى : كلمه [ ملفّقه ] يعنى مركبة و منضمة و ضمير در [ منها ] به حشفه راجع مىباشد .
قوله : و هذا الفرد : مقصود موردى است كه مقدارى از حشفه قطع شده و قدرى از آن باقى مانده كه اين مقدار و قدرى از باقىمانده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 18
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨