قوله : حرّة كانت زوجته ام امة : ضمير در [ زوجته ] به عبد راجع است .
قوله : اذ لاحقّ لسيّده : يعنى لسيّد العبد .
قوله : فى وطئه لها : ضمير مجرورى در [ وطيه ] به عبد و در [ لها ] به زوجه عود مىكند .
قوله : بل له الامتناع منه : ضمير در [ له ] به عبد و در [ منه ] به وطى راجعست .
قوله : و ان امره به : ضمير فاعلى در [ امره ] به مولى و ضمير مفعولى به عبد و ضمير مجرورى در [ به ] به وطى عود مىكند .
قوله : لامكان وقوعه عنه : ضمير در [ وقوعه ] به ايلاء و در [ منه ] به كافر ذمّى راجعست .
قوله : حيث يقرّ باللّه تعالى : كلمه [ حيث ] متعلّق است به [ امكان وقوعه ] و ضمير فاعلى در [ يقرّ ] به كافر راجعست .
قوله : و لا ينافيه وجوب الكفّارة : ضمير منصوبى در [ لا ينافيه ] به وقوع ايلاء از كافر راجع بوده و اينعبارت جواب از سؤال مقدّرى است كه تشريح شد .
قوله : المتعذّرة منه : يعنى من الكافر .
قوله : حال كفره : يعنى حال كفر الكافر .
قوله : لامكانها فى الجملة : يعنى لامكان الكفّاره اجمالا و آن به اين است كه وى اگر چه قادر بر اخراج كفّاره نيست ولى بر سبب آنكه اسلام باشد قادر است و قدرت بر سبب در قدرت بر مسبّب كفايت مىكند
قوله : و كان ينبغى ان يكون فيه خلاف : ضمير در [ فيه ] به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 46
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦