قوله : من حين رفع امرها اليه : ضمير در [ امرها ] به زوجه و در [ اليه ] به حاكم عود مىكند .
قوله : الّتى فقد فيها : ضمير فاعلى در [ فقد ] به زوج و در [ فيها ] به [ جهت ] راجع است .
قوله : ان كانت معيّنة : ضمير در [ كانت ] به [ جهت ] برمىگردد .
قوله : و الا ففى الجهات الاربع : يعنى و اگر جهت معيّن نبود بر فرستادگان حاكم لازمست به چهار طرف رفته و در اين جهات اربعه فحص و جستجو كنند .
قوله : ثمّ يطلّقها الحاكم بنفسه : ضمير مفعولى در [ يطلّقها ] به زوجه و در [ بنفسه ] به [ حاكم ] عود كرده و مقصود از كلمه [ بنفسه ] استقلال و بدون رجوع به ولىّ مىباشد .
قوله : يأمر الولىّ به : ضمير در [ به ] به [ طلاق ] راجع بوده و كلمه [ به ] جار و مجرور متعلّق است به [ امر ] .
قوله : تقديم امر الولى به : ضمير در [ به ] به طلاق عائد است .
قوله : فان امتنع : يعنى امتنع الولى عن الاذن .
قوله : لانّه مدلول الاخبار الصحيحة : ضمير در [ لانّه ] به جواز طلاق حاكم راجع مىباشد .
مؤلّف گويد :
از جمله اين اخبار روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 15 ص 389 هب اين شرح نقل فرموده :
محمد بن على بن الحسين به اسنادش از عمر بن اذينة ، از بريد بن معاوية قال :
سئلت ابا عبد اللّه عليه السّلام عن المفقود كيف تصنع امرأته ؟
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 167
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٧