كه شايد زن در اين عملى كه انجام داده عذرى را اظهار كند يا به فرض نداشتن عذر به همين مقدار تائب شده و از آنچه بر آن اصرار مىورزد مرتدع گردد .
و اما نحوه موعظه و كيفيّت آن به اين است كه بوى بگويد :
از خداوند متعال بترس و درباره حق واجبيكه بعهدهات قرار داده كوتاهى مكن و از عقوبت حضرتش جلّ و علا حذر نما .
و برايش بيان كند كه بر نشوز و مخالفتش چه امورى مترتّب است يعنى از عذاب الهى در آخرت و سقوط نفقه و حق القسم در دنيا او را مطلع سازد .
قوله : وعظها : ضمير فاعلى بزوج و ضمير مفعولى بزوج راجع است .
قوله : فلعلّها تبدى عذرا : ضمير مؤنث در [ لعلّها ] و [ تبدى ] به زوجه راجعست و كلمه [ تبدى ] به معناى [ تظهر ] يعنى اظهار كند .
قوله : او تتوب عمّا جرى منها : ضمير در [ تتوب ] به زوجه و در [ جرى ] بماء موصوله در [ عما ] و در [ منها ] به زوجه بازميگردد و معناى اين عبارت آنست كه زن از آنچه از وى جارى و صادر شده توبه كند .
قوله : كان يقول : فاعل [ يقول ] ضميرى استكه بزوج راجع است .
قوله : و يبيّن لها : ضمير فاعلى در [ يبيّن ] به زوج راجع بوده و در [ لها ] به زوج عود مىكند .
متن :
ثم حول ظهره إليها في المضجع بكسر الجيم إن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 283
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٣