الف : اصل حلّيت ايندو در حق فاعل است .
ب : تحريم دختر در آيه شريفه مشروط بدخول به مادرش قرار داده شده است و چون در اين حكم احدى از علماء بين زوجه و كنيز فرق نگذاشتهاند يعنى همانطورى كه دختر همسر در فرض دخول بمادرش بر انسان حرام مىگردد دختر كنيز نيز حرمتش مشروط به همين شرط است از اينرو صرف لمس و نظر مادر كافى در حرمت دختر نمىباشد .
و دليل كسانى كه قائل بتعدى شدهاند صحيحهء محمد بن مسلم از احد الصادقين عليهما السلام استكه دلالت بر تحريم دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
ممكنست نهى در اين روايت را حمل بر كراهت كرده تا بدين وسيله بين ادله طرفين جمع گردد و حق هم همين است .
قوله : الى امهما و ابنتهما : ضميرهاى تثنيه به منظوره و ملموسه راجعند .
قوله : فى الاية : مقصود آيه 23 از سوره نساء است .
قوله : فى الاية : مقصود آيه 23 از سوره نساء است .
قوله : و لا قائل بالفرق : يعنى بين زوجه و امه فرض نيست به اين معنا همانطورى كه در بنت زوجه حرمتش مشروط بدخول بمادرش است در بنت امه نيز حكم همين است بدون اينكه بين ايندو مسئله فرقى باشد .
قوله : و صحيحة محمد بن مسلم عن احدهما : اين روايت را مرحوم شارح در كتاب شرح شرايع ( مسالك ) طبع قديم ج 1 ص 513 به اين شرح نقل فرموده :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 40
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٠