ك : در نكاح متعه ظهار واقع مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اينحكم مطابق با اصح قولين در اين مسئله است و دليل آن آيه شريفهاى است كه در موضوع ظهار و حكم آن نازل شده است .
در اين آيه مورد ظهار را زوجه قرار داده و بديهى است كه زن معقوده به عقد منقطع نيز زوجه است پس عموم آيه شاملش مىشود و چون تخصيص آيه ثابت نشده لاجرم دليلى بر اختصاص ظهار به زنان دائمى نداريم بخلاف ايلاء كه قبلا گفته شد مخصص آيه ايلاء را بزنان دائمى اختصاص ميدهد .
سپس مىفرماين :
جماعتى از فقهاء فرمودهاند : ظهار در نكاح متعه نمىباشد و دليل آن دو امر مىباشد :
1 - فرموده امام صادق عليه السلام كه فرمودند :
ظهار مانند طلاق است .
چه آنكه متبادر بذهن از لفظ مماثلت و مانند بودن ظهار با طلاق اينستكه در جميع احكام باهم تماثل دارند و چون طلاق حكمش آنست كه در نكاح متعه جارى نيست لاجرم ظهار نيز بايد اين طور باشد .
2 - ظهاركننده مجبور است كه يا از ظهارش رجوع نموده و يا طلاق دهد و چون طلاق در متعه نمىباشد از اينرو به انتفاء آن ظهار نيز در متعه بايد منتفى باشد چه آنكه انتفاء لوازم دلالت بر انتفاء ملزومات دارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 316
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٦