أما الصمم وحده فلا نص عليه بخصوصه يعتد به
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
روايت ابو بصير علاوه بر دلالت داشتنش بر حكم دلالت دارد كه هردو آفت يعنى صم و خرس معتبر است كه در زن باشد بنابراين اگر زن متّصف بيكى از ايندو باشد مقتضاى روايت و اصل اينست كه زن بر شوهر حرام نشود .
ولى اكثر علماء يكى از دو وصف را بر ديگرى بواسطه حرف عطف يعنى كلمه [ او ] ربط دادهاند و اين ربط مقتضى استكه بتوان بيكى از دو وصف اكتفاء نمود .
مرحوم مصنف در اينجا بجاى [ او ] از واو استفاده كرده ولى [ واو ] نيز بر مدلول [ او ] دلالت دارد .
و از اين مقالات كه بگذريم اصلا در دو روايت كلمه [ خرس ] به تنهائى وارد شده است فلذا اكتفاء به همين وصف به تنهائى قولى است پسنديده .
اما اكتفاء نمودن بر [ صمم ] به تنهائى چون نصّ قابل اعتناء در خصوص آن وارد نشده لاجرم اكتفاء به آن مشكل است .
قوله : و دلّت الرواية ايضا الخ : وجه دلالت اينست كه در آن ايندو وصف بدون عاطف ذكر شدهاند و كلمه [ ايضا ] اشاره است باينكه روايت مذكور علاوه بر دلالت داشتن و افاده نمودنش حكم مزبور را بر نكتهاى كه ذكر شد نيز دلالت دارد .
قوله : فلو اتصفت باحدهما خاصة : ضمير در [ اتصفت ] به زوجه و در [ احدهما ] به صمم و خرس راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 174
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٤