حيث يفتقر إلى مئونة لقطع المسافة و هي مفقودة ، و كذا لو استطاع إليها و إلى حجتها و لم تدخل أشهر الحج فإنه لا يخاطب حينئذ بالواجب فكيف يمنع من المندوب ، إذ لا يمكن فعلها واجبا ، إلا بعد فعل الحج . و هذا البحث كله في المفردة .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اينكه مصنف ( ره ) حكم مزبور را مقيّد به صورتى نمود كه شخص عمره فريضه خود را انجام داده باشد اشاره است به اينكه در صورت اشتغال ذمّه بعمره واجب ، انجام عمره مستحبى جايز نيست زيرا كسى كه براى عمره مفرده مستحبى مستطيع باشد براى عمره واجب نيز بحسب غالب موارد استطاعت دارد و با اينفرض چگونه مىتواند عمره مستحبى را انجام دهد و واجب را ترك نمايد با اينكه هيچ عذرى در ترك فريضه ندارد :
نقد شارح ( ره ) بر عبارت متن
شارح ( ره ) در مقام انتقاد به اين عبارت مىفرماين :
مىتوان در مواردى تصور نمود كه ذمّه بعمره واجب مشغول است ولى معذلك انجام عمره مستحبى نيز بدون مانع مىباشد ، از جمله :
الف : كسى كه براى عمره واجب بملاحظه نيازش به قطع مسافت و مخارج آن استطاعت شرعى ندارد در حالى كه جهت عمره