شارح ( ره ) مىفرماين :
در جواز خروج از منى در وقت مزبور قطعا بايد از صيد و تماس با زنان در احرام حج اجتناب كرده باشد و در صورتى كه حج تمتع باشد اقوى از نظر ما اين است كه در احرام عمرهاش نيز لازم است از ايندو دورى نموده باشد .
و سپس مىفرماين :
مقصود از دورى نمودن صيد اين است كه آن را نكشته و از دورى نمودن زنان آن است كه با ايشان نزديكى نكرده باشد .
حال اگر مقدمات نزديكى از قبيل لمس و تقبيل و تفخيذ و يا محرمات ديگرى كه مرتبط بزنان مىشود همچون عقد نكاح را مرتكب شده باشد در الحاق آنها به جماع وجه صحيح و وجيهى دارد .
و سپس در دنباله آن چنين مىافزايند :
آيا در عدم اجتناب از دو امر گذشته مىتوان عامد و غير عامد را فرقى گذاشت يا هردو در حكم با هم متحد هستند ؟
سه وجه محتمل است :
1 - حكم عامد و ناسى در صيد و نساء با هم متحد است .
2 - حكم ناسى با عامد فرق دارد چه در صيد و چه در نساء به اين معنا كه عدم جواز خروج از منى اختصاص به عامد داشته ولى ناسى در خروج از آن مجاز است .
3 - بين صيد و نساء لازمست فرق گذاشت به اين نحو :
اگر از صيد اجتناب نموده مىتواند از منى در وقت نامبرده خارج شود و در صورت عدم اجتناب ممنوع از خروج است چه از روى جهل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 174
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٤