قوله : مع العلم به : ضمير در [ به ] به سابق راجعست .
قوله : فى الجملة : يعنى اجمالا مىدانيم كه سابق و لاحقى وجود دارد اگرچه هيچيك را بطور متعيّن نمىتوان نشان داد .
قوله : مع بقاء وقتها : يعنى وقت جمعه .
قوله : او متفرّقين بالمعتبر : يعنى تفرقه و فاصله آنها به قدر معتبر كه يك فرسخ است باشد .
قوله : مع خروجه : يعنى خروج وقت جمعه .
متن :
( و يحرم السفر ) إلى مسافة ، أو الموجب تقويتها ( بعد الزوال على المكلف بها ) اختيارا لتفويته الواجب و إن أمكنه إقامتها في طريقه ، لأن تجويزه على تقديره دوري .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
بر كسانى كه به خواندن نماز جمعه مكلّفند حرامست بعد از تحقّق زوال ظهر مسافرت كنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود سفر اختيارى بوده كه موجب قصر نماز يا سبب تفويت جمعه مىشود .
و وجه اين حكم آن استكه اين سفر موجب تفويت فريضه واجب شده و از باب اينكه مقدّمه حرام ، حرام است لاجرم سفر مزبور نيز بايد مشروع نباشد اعمّ از اينكه در طول سفر بتواند در نماز جمعهاى شركت كند يا اقدام بر آن غير ممكن باشد .
سئوال
در صورتى كه در اثناء سفر نتواند به جمعهاى حاضر شود حكم عدم
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 81
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨١