قوله : مع انّ الرّكن بهما يكون مركّبا : ضمير در [ بهما ] به سجدتان راجعست .
قوله : و هو يستدعى فواته بفواتها : ضمير [ هو ] به تركيب ركن از سجدتان راجعست و ضمير در [ فواته ] به ركن و در [ فواتها ] به احديها راجعست .
قوله : و اعتذار المصنّف ( ره ) عنه فى الذّكرى : ضمير در [ عنه ] به اشكال مذكور راجعست .
قوله : و لا يتحقّق الاخلال : ضمير در [ به ] به مسمّى السّجود راجع است .
قوله : الّا بتركهما معا : ضمير در [ تركهما ] به سجدتان راجع است .
قوله : لموافقته على كونهما معا : ضمير در [ موافقته ] بمصنّفو در [ كونهما ] به سجدتان راجعست .
قوله : و هو يستلزم الفوات باحديهما : ضمير [ هو ] بكونهما معا عائد بوده و در [ احديهما ] به سجدتان راجعست .
قوله : فكيف يدعى انّه مسمّاه : ضمير در [ انّه ] به ركن راجع بوده و در [ مسمّاه ] به سجود برمىگردد .
قوله : و مع ذلك يستلزم بطلانها بزيادة واحدة : مشاراليه [ ذلك ] اشكال مذكور بوده و ضمير در [ بطلانها ] به صلوة راجع است و كلمه [ واحدة ] صفت است براى سجده مقدّر .
قوله : و لا قائل به : يعنى ببطلان الصّلوة بزيادة سجده واحدة .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 16
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦