اين اتّفاق و گفت و شنود ميان حضرت امام حسين عليه السّلام و وليد و مروان شب شنبه بيست و هفتم رجب واقع شد كه حضرت پس از خروج از نزد وليد به منزل خويش برگشته و در آنجا مستقر شدند كه روز بعد براى بيعت دوباره به مجلس وليد تشريف ببرند .
در تاريخ اعثم كوفى گفتگو ميان حضرت امام حسين عليه السّلام و وليد و مروان را اينطور تقرير نموده است :
بگوئيد مرا براى چه مهم طلب كردهايد ؟
وليد گفت : از جهت آنكه با يزيد بيعت كنى كه جمله مسلمانان به دو راضى شدهاند و با وى بيعت كردهاند .
امام حسين فرمود : اين كار بزرگى است در خفيه راست نيايد فردا كه اين خبر فاش گردد و از مردمان بيعت بگيريد آنگاه ما را بخوانيد تا آنچه صلاح باشد بجاى آوريم .
وليد گفت : يا ابا عبد اللّه سخنى نيكو گفتى و گمان من به فضل و كمال بزرگوارى تو همين بود ، به سعادت بازگرد تا فردا در مسجد خلائق جمع شوند .
مروان گفت : اى امير تو را سهوى افتاد ، دست از او مدار و همين ساعت او را محبوس كن يا بنشان و گردن بزن كه اگر حسين از اين سراى بيرون شود بعد از آن براو قادر نشوى .
امام حسين به خشم به جانب او بازگشت و گفت :
كدام كس را زهرهء آن باشد كه تند در من نگرد ، اى پسر زن بدكار تو مرا گردن زنى يا فرمائى ، برخيز و خود را بنماى تا بدانى ، بعد از آن روى به وليد كرد و فرمود تو نمىدانى كه ما اهل بيت رسالتيم و خانه ما محل رحمت و جاى آمد و شد فرشتگان است ، يزيد كيست كه با او بيعت كنم ، او مردى است خمّار و فاسق ، لكن آنچه گفتم فردا بامداد به جمع حاضر خواهم شد و هرسخنى كه بايد در برابر مردم
از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — صفحة 54
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٤