و التصاق كرائم الجوارح . خ 234 ص 798 س 5
الْتَفَّتْ
: گرد آمد ، فرا آمد . مص . التفاف ر . ل ف ف - التفت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب لازم از باب افتعال است . در ص 546 س 6 چون فاعل آن ( اعرابكم ) اسم جمع است معنى جمع ( گرد آمدند ) مىدهد . و نيز در ص 806 س 2 به وسيلهء حرف ( ب ) متعدى ( گرد آورد ) شده است .
و التفت اليهم اعرابكم . خ 167 ص 546 س 6 و التفت الملة بهم . خ 234 ص 806 س 2
لا الْتَقى
: ديدار نكنم . روبرو نشوم . مص . التقاء ر . ل ق ى - التقى ، فعل مضارع متكلم وحده منفى از باب افتعال است .
و لا التقى بهم ابدا . ن 35 ص 946 س 4
الْتَقَيْنا
: ديدار كرديم ، روبرو شديم . مص . التقاء ر . ل ق ى - التقينا ، فعل ماضى متكلم وحده از باب افتعال است .
انا التقينا . ن 58 ص 1041 س 4
الْتَمَسَ
: درخواست كرد ، طالب شد . مص . التماس ر . ل م س - التمس ، فعل ماضى مفرد مذكر غايب از باب افتعال است : در اينجا معنى مضارع ( درخواست مىكند . ) دارد .
و لا التمس التمام . خ 228 ص 743 س 2 ابن ابى الحديد مىگويد : ( جملهء فوق ) همان چيزى است كه حكما گفتهاند : سكون ، عدم و نقص است و حركت ، وجود و كمال . اگر خداوند سبحان حركت كند و ساكن شود . حالت سكون براى او ، نقص است زيرا كمالى از او سلب شده است . پس در اين صورت كمال از دست رفته را بايد با حركت درخواست كند و واجب الوجود محال است كه دچار حالت نقص باشد . و نيز محال است كه واجب الوجود از قوّه به فعليّت متحول گردد .