عَنّى كَيْدَهُ وَمَكْرَهُ وَبَاْسَهُ وَامانِيَّهُ ، وَامْنَعْهُ عَنّى كَيْفَ
بگردان از من دام و نيرنگ و نيرو و آرزوهايش را ، و بازش دار از من به هر گونه
شِئْتَ وَانّى شِئْتَ ، اللهُمَّ اشْغَلْهُ عَنّى بِفَقْرٍ لا تَجْبُرُهُ ،
كه خواهى ، و هر جا كه خواهى ، خدايا سرگرمش كن از من به چنان فقر و بيچارگى كه جبرانش نكنى
وَبِبَلاءٍ لا تَسْتُرُهُ ، وَبِفاقَةٍ لا تَسُدَّها ، وَبِسُقْمٍ لا تُعافيهِ ،
و به بلائى كه مستورش نكنى و به نيازمندى كه سامانش ندهى ، و بدردى كه درمانش نكنى
وَذُلٍّ لا تُعِزُّهُ ، وَبِمَسْكَنَةٍ لا تَجْبُرُها ، اللهُمَّ اضْرِبْ
و بخوارى و ذلتى كه عزتش ندهى ، و به چنان بيچارگى كه جبرانش نكنى ، خدايا قرارده
بِالذُّلِّ نَصْبَ عَيْنَيْهِ ، وَادْخِلْ عَلَيْهِ الْفَقْرَ فى مَنْزِلِهِ ، وَالْعِلَّةَ
خوارى را در برابر چشمش و درآور فقر و ندارى را در خانهاش ، و بيمارى
وَالسُّقْمَ فى بَدَنِهِ ، حَتّى تَشْغَلَهُ عَنّى بِشُغْلٍ شاغِلٍ لا
و درد را در تنش تا مشغولش كنى از من به چنان سرگرمى كه فراغتى
فَراغَ لَهُ ، وَانْسِهِ ذِكْرى كَما انْسَيْتَهُ ذِكْرَكَ ، وَخُذْعَنّى
نداشته باشد ، و مرا از يادش ببر چنانچه ( ذكر ) خودت را از ياد او بردى ، و برگير از من
بِسَمْعِهِ وَبَصَرِهِ وَلِسانِهِ وَيَدِهِ وَرِجْلِهِ وَقَلْبِهِ وَجَميعِ
گوش و چشم و زبان و دست و پا و دل و تمام
جَوارِحِهِ ، وَادْخِلْ عَلَيْهِ فى جَميعِ ذلِكَ الْسُّقْمَ ، وَلا
اعضا و جوارحش را ، و گرفتارش كن در تمام آنها به درد و بيمارى كه
تَشْفِهِ ، حَتّى تَجْعَلَ ذلِكَ لَهُ شُغْلًا شاغِلًا بِهِ عَنّى وَعَنْ
بهبودى نيابد ، و در نتيجه آن را برايش سرگرمى مشغول كنندهاى بگردانى كه از من
ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — صفحة 302
مساهمون: مركز تحقيقات حج
ص٣٠٢