كند كه هر نمازى كه خواهد تواند كرد بهتر است .
و همچنين اگر وضو نداشته باشد وضو سازد ، اگر وقت داخل شده باشد به قصد وجوب ، و اگر پيش از وقت باشد به قصد قربت .
و همچنين اگر زنى حائض يا نفسا باشد و پاك شده باشد از خون ، غسل حيض و نفاس را واقع مىسازد ، پس اگر بعد از دخول وقت باشد به قصد وجوب غسل مىكند ، و پيش از دخول وقت به قصد قربت ، اگر نمازى در ذمت ايشان باشد غسل و وضو را به قصد نماز قضا واقع مىسازند به قصد وجوب ، و اگر علم به قضا نداشته باشد چنان كه گفتيم نيت مىكند كه غسل مىكنم به جهت رفع حدث و مباح شدن نماز و هر چيز كه به غسل مباح مىشود قربة الى اللّه تعالى .
و چون غسل كند آب بر سر ريزد و تمام سر و گردن را بشويد و اگر مو داشته باشد آب به زير مو مىرساند ، و اگر گوشش سوراخ داشته باشد أحوط آن است كه آب به سوراخ گوش برساند ، و مجرب است كه سوراخ بهم نمىآيد هر چند مدتها شده باشد ، و آب به ته مو البته بايد برسانيد ، و مشهور آن است كه شستن مو در كار نيست ، و اگر بشويد احوط است ، و بهتر آن است زنان را كه موهاى بافته را بگشايد ، خصوصا در غسل حيض و نفاس .
و چون از شستن سر و گردن فارغ شود بدن را مىشويد . و احوط آن است كه اول جانب راست را بشويد ، و ديگر جانب چپ را . و بعد از غسل جنابت احتياج به وضو نيست . و بعد از غسل حيض و نفاس و مس ميت نيز در كار نيست و غسل كافى است ، و ليكن اگر وضوئى احتياطا پيش از غسل واقع سازد بهتر است به قصد قربت .
و اگر بعد از نيت به آب فرو رود كافى است ، و اين را غسل ارتماسى مىگويند . و اگر روزه باشد بايد كه غسل ترتيبى به عمل
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 242
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٤٢