و كرسى نيست ، با آنكه در همه جا هست و در هيچ جا نيست ، به اين معنى كه علم و قدرتش به همه چيز احاطه كرده ، و ليكن عقل به كنه ذات او نمىتواند رسيد ، نمىبينى كه كور مادر زاد علم دارد كه سرخ و سبز و زرد مىباشد ، اما تصور رنگها نمىتواند كرد ، و هر چه تصور كند غلط كرده است .
ديگر بدان كه حق سبحانه و تعالى قادر و مختار است ، و به قدرت كامله همه اشيا را از عدم به وجود آورده است ، و عالم است به همهء اشياء ، و همه نزد او ظاهر است ، و در ازل آزال علم داشت به جميع آنچه در ابد آباد آفريده است ، و هر چه را اراده كند كه موجود شود في الحال موجود مىشود .
و چون آدمى فكر كند در هر ذره از ذرات كاينات ، بر او ظاهر مىشود كه خداوندى دارد كه آن را ايجاد كرده است ، و آدمى به خود راه نمىدهد كه كارى عبث بكند ، يقين كه تجويز نخواهد كرد كه خداوند او كه قدرتش بر كمال است و علمش لا يزال است كارى كه بد يا عبث باشد بكند ، و هر چه كرده است و مىكند همه عين حكمت و مصلحت بندگان است .
ديگر خود فرموده است كه من همهء خلايق را آفريدم كه بندگى كنند مراد ، نه آن است كه محتاج به بندگى ايشان باشم ، بلكه مىخواهم كه بندگى كنند مرا تا قابل ثوابهاى غير متناهى من شوند .
و چون ميان بندگان و خداوند ايشان بعدى عظيم بود ، و همه كس قابل يافت مراد الهى نبودند ، جمعى از ايشان را قابل رسالت گردانيد ، و به جميع كمالات موصوف ساخت ، و ايشان را به خلايق فرستاد ، و هر يك از ايشان را معجزات كرامت فرمود ، تا بر خلايق ظاهر شود كه ايشان از جانب او به خلق آمدهاند ، از آن جمله
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 238
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٣٨