بر آوردن حاجتها ، و بنا كردن بناها ، و داربست كردن درختان ، و گرفتن چهار پايان ، و كسى كه بگريزد دور است بر او دست يافتن ، و كسى كه راه گم كند خوف هلاك بر او هست ، و كسى كه بيمار شود بيماريش صعب گذرد . و فرزندى كه به وجود آيد با مشقت زندگانى كند .
و به روايت ديگر : روز مباركى است ، و براى هر كار نيك است ، خصوصا سفر و طلب حوائج ، و عمارت ، و تزويج ، و درخت كشتن ، و نزد پادشاهان رفتن « 1 » .
روز بيست و يكم :
روز نحس بسيار بدى است ، و روز ريختن خونها است ، پس در آن حاجتى طلب مكن ، و به پرهيز در آن روز از پادشاهان ، و كسى كه سفر كند خوف هلاك است بر او ، و فرزندى كه بهم رسد فقير و پريشان باشد .
و به روايت ديگر : روز نحسى است ، و همين براى كشتن حيوانات نيك است « 2 » .
روز بيست و دوم :
شايسته است براى بر آوردن حاجتها ، و بيع و شرا ، و رفتن به نزد پادشاهان ، و تصدق در آن روز مقبول است ، و ثوابش مضاعف است ، و بيمار به زودى شفا يابد ، و مسافر به عافيت برگردد .
و در روايت ديگر : روز سبكى است ، و براى هر كار نيك است .
و بروايتى : هر فرزندى كه در اين روز متولد شود مبارك و محبوب باشد ، و هر كه نزد پادشاه رود به مطلب رسد و خوشنود برگردد « 3 » .
هامش
( 1 ) بحار الانوار 59 / 75 .
( 2 ) بحار الانوار 59 / 77 .
( 3 ) بحار الانوار 59 / 78 .