خطا را از امامان نفى مىكند و رواياتى را كه در اين مورد وارد شده ، خبر واحد مىداند كه نمىتوانند مدرك عقيده باشند و افرادى از اماميّه كه دربارهء پيامبر و امام ، معتقد به سهو هستند ، به شدت مورد انتقاد قرار مىگيرند . « 1 » مرحوم مجلسى نيز يادآور مىشود كه مشهور در ميان اماميه اين است كه از آن حضرات سهوى صادر نشده و دلايل آنها را نقل مىكند ؛ بهويژه يادآور مىشود كه امام پيوسته به وسيلهء روح القدس يارى مىشود و او بازدارنده از سهو و خطا است . سپس در آخر مىگويد : من در اين مسأله چيزى نمىگويم ؛ زيرا هر دو طرف براى خود دلايلى دارند . در پايان يادآور مىشويم كه عصمت انبيا و اوليا در مسائل مربوط به تبليغ رسالت و بيان احكام الهى و معارف ، جاى بحث و گفتگو نيست و اگر سخنى هست ، دربارهء امور جزئى زندگى است كه ارتباط به دين و تربيت ندارد .
هامش
( 1 ) . شرح عقايد صدوق ، ص 66