مرحلهء نخست از تاريخ حرم ائمّهء بقيع عليهم السلام
« بقيع الغرقد » مقدسترين و با فضيلتترين امكنه و بقاع پس از مدفن رسول خدا صلى الله عليه و آله در مدينهء منوّره است . بقيع اوّلين مدفن و مزارى است كه به دستور رسول اكرم صلى الله عليه و آله و به وسيلهء مسلمانان صدر اسلام به وجود آمده است . بقيع جايگاه حرم مطهّر چهار امام معصوم از ائمهء هدى و مدفن همسران و فرزندان و اقوام و عشيرهء پيامبر اسلام و جمع كثيرى از صحابه « 1 » و ياران آن حضرت و تعداد بىشمارى از شهدا و علما و تاريخسازان در طول تاريخ است و لذا از ديدگاه معنوى داراى جايگاهى و الا و از نظر تاريخى از ارزش فوق العاده بر خوردار است .
معناى لغوى بقيع
اين مدفن مقدّس و تاريخى در اصل « بقيع الغرقد » و « بقيع » ناميده مىشد و در قرنهاى اخير گاهى « جنّة البقيع » نيز گفته مىشود .
ابن اثير مىگويد : « البقيع المكان المتّسع من الأرض ولا يسمّى بقيعاً إلّاوفيه شجر أو أصولها » ؛ در لغت بقيع به محلّ وسيعى كه داراى درخت و يا ريشه درخت باشد گفته مىشود او مىافزايد : چون بقيع قبلًا داراى درخت « غرقد » و ريشههاى آن بود پس از قطع
هامش
( 1 ) . سمهودى از امام مالك نقل مىكند كه تعداد ده هزار نفر از صحابه رسول خدا صلى الله عليه و آله در مدينه از دنيا رفتهاندو طبيعى است كه همه يا اكثر آنان در بقيع به خاك سپرده شدهاند .