اين اشجار نيز با همان اسم معروف گرديد . « 1 » ياقوت حموى هم مشابه همين معنى را آورده سپس مىگويد : و « غرقد » درختى است وحشى و خاردار و داراى ميوه مخصوص . « 2 »

در بقيع از انصار اوّلين كسى كه دفن شده است اسعد بن زراره « 3 » و از مهاجرين عثمان بن مظعون است . سمهودى مىگويد : به هنگام مرگ عثمان بن مظعون رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « ادفنوا عثمان بن مظعون في البقيع يكون لنا سلفاً فنِعْمَ السّلف سلفنا عثمان » ؛ « 4 » « عثمان ابن مظعون را در بقيع دفن كنيد تا شاخص و يادگارى از گذشتگان ما باشد و چه شاخص نيكى است عثمان . » سمهودى مىافزايد و پس از فوت ابراهيم فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله كه در محلّه بنىمازن و خارج از مدينه واقع شد . صحابه عرض كردند « أينَ نَدفَنه ؟ ! » . رسول خدا فرمود : « الحقوه بسلفنا الصالح عثمان بن مظعون » او را به سلف صالح ما عثمان لاحق كنيد و در كنار او به خاك بسپارند . او مىگويد پس از دفن شدن ابراهيم در بقيع مردم مدينه علاقمند شدند پيكر اقوام و عشيره خود را در آنجا دفن كنند و هر يك از قبايل مدينه درختان و ريشه‌هاى بخشى از بقيع را قطع و زمين آن را براى همين منظور آماده نمودند و تدريجاً دو مدفن قديمى مدينه به نام « بنىسلمه » و « بنىحرام » متروك گرديد . « 5 » گفتنى است با توجّه به اينكه وفات عثمان بن مظعون در سال دوّم و وفات ابراهيم در اوائل سال دهم هجرت و به فاصلهء هشت سال به وقوع پيوسته است و مسلماً در اين مدّت علاوه بر عثمان بن مظعون افراد ديگر نيز دفن شده‌اند لابد منظور سمهودى اين