در سيره‌ى معصومان عليهم السلام ، هر نوع انديشه‌اى كه از قرآن بريده باشد مردود واز منش الهى وروش واقع‌بينانه‌ى قرآن‌محورىِ آنان بيرون است . سنت معصومان عليهم السلام در اين زمينه در أحاديث « عَرضُ الأخبار على كتابِ اللَّه » ( ارائه كردن أحاديث بر كتاب خدا ) ، متجلي است . آنان در مقاطعِ گوناگونِ زماني به اين نكته توجه تام داشته‌اند ، به گونه‌اى كه اين أحاديث به شكل متواتر در آمده ومانند قاعده‌اى قطعي در مصادر وآراى اماميه رايج شده است . « 1 » گروهى از اين أحاديث در مقام علاج اخبار متعارض است وفرمان مىدهد : هر دو دسته اخبار متعارض را به قرآن عرضه كنيد وآن را كه موافق قرآن است بگيريد وديگرى را طرد كنيد ؛ مانند روايت الميثمي « 2 » ، عبد الرحمن بن أبي عبد اللَّه « 3 » ، الحسن بن الجهم « 4 » وعمر بن حنظله « 5 » و . . . . گروهى ديگر از اين أحاديث به صورت مطلق فرمان مىدهد كه هر نوع خبر وانديشه‌اى را بايد به قرآن عرضه نمود وآنچه را با قرآن موافق نيست - نه آن كه مخالف است - وبا آن هماهنگى ندارد ، فرو گذاشت ؛ مانند روايت السكوني از أبى عبد اللَّه امام صادق عليه السلام كه مىفرمايد : قال رسول اللَّه : إنَّ عَلى كلِّ حَقٍّ حَقيقةً وعَلى كلِّ صَوابٍ نوراً فَما وافَقَ كِتابَ اللَّهِ فَخُذُوهُ وما خالَفَ كتابَ اللَّهِ فَدَعُوه « 6 » ؛ بر هر حقي ، حقيقتي وبر هر