[ الْمُحِبُّ فِى اللّهِ مُحِبُّ اللّهِ وَالْمُحِبُّ فِى اللّهِ حَبيبُ اللّهِ ، لِانَّهُما لا يَتَحابّانِ الّا فِى اللّهِ .
قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : الْمَرْءُ مَعَ مَنْ احَبَّ ، فَمَنْ احَبَّ عَبْداً فِى اللّهِ فَانَّما احَبَّ اللّهَ تَعالى ، وَلا يُحِبُّ عَبْدٌ اللّهَ الّا احَبَّهُ اللّهُ .
قالَ النَّبِىُّ صلى الله عليه و آله : افْضَلُ النّاسِ بَعْدَ النَّبيّينَ صَلواتُ اللّهِ عَلَيْهِمْ اجْمَعينَ فِى الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ الْمُحِبّونَ لِلّهِ الْمُتَحابّونَ فيهِ ]
رفاقت در راه خدا
در باب دوستى و رفاقت در راه خدا و شؤون اين حقيقت الهيه و واقعيّت دينيّه در جلد دهم و يازدهم به نحو مفصل مطالبى ذكر شد ، در اينجا فقط به ترجمهء اصل روايت اكتفا مىكنم .
آن كه در راه خدا و براى خدا دوستى مىكند ، در حقيقت دوست خداست ، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
انسان با محبوب خود است ، پس هركس كسى را براى خدا دوست داشته باشد خدا را دوست داشته و كسى خدا را دوست ندارد مگر اين كه خداوند او را دوست دارد ، به اين معنا كه اين محبّت طرفينى است ، آن كس كه عاشق خداست ، خدا هم عاشق اوست .
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
بهترين مردمان بعد از انبيا و اوصيا در دنيا و آخرت عاشقان خدا و دوستداران بندگان خدا در راه خدايند .