پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
هرگاه خداوند دوست بدارد بندهاى را ، محبّت او را در دل برگزيدگان خود از اوليا و اصفيا و در ارواح ملائكه و ساكنان عرش مىاندازد ، تا محبوب پاكان و ملكوتيان شود و نيز براى او در روز قيامت رخصت شفاعت دهد ! !
ما در ره عشق تو اسيران بلاييم * كس نيست چنين عاشق بيچاره كه ماييم
بر ما نظرى كن كه در اين ملك غريبيم * بر ما كرمى كن كه در اين شهر گداييم
زهدى كه در كنج مناجات نشينيم * وجدى نه كه برگرد خرابات برآييم
نه اهل صلاحيم و نه مستان خرابيم * اينجا نه و آنجا چه قوميم و كجاييم
ترسيدن ما چونكه هم از بيم بلا بود * اكنون ز چه ترسيم كه در عين بلاييم
ما را به تو سرّيست كه كس محرم آن نيست * گر سر برود سرّ تو با كس نگشاييم
ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است * بردار ز رخ پرده كه مشتاق لقاييم
بر رحمت خود بين و مبين بر گنه ما * ما غرق گناه از سر تا ناخن پاييم