[ حُبُّ اللّهِ اذا اضاءَ عَلى سِرِّ عَبْدٍ اخْلاهُ عَنْ كُلِّ شاغِلٍ وَكُلِّ ذِكْرٍ سِوَى اللّهِ تَعالى ]
عشق به حق
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
چون عشق حق بر قلب بتابد از هر شغلى و ذكرى جز حضرت او خالى شود .
گرچه مسئلهء عشق به حق و محبّت به جناب اللّه كه منشأ و علّتش معرفت به اسما و صفات حضرت او و تفكّر و انديشه در آلاء و نَعما و آثار آن وجود بىنهايت در عرصه گاه خلقت و هستى است در جلد اوّل به طور مفصّل و در مجلّدات ديگر به اقتضاى حال و مقال آمده ، ولى به خاطر عظمت مسئلهء و موقفى كه در حركت انسان به سوى رشد و كمال و سعادت دنيوى و اخروى دارد ، در اين فصل تا جايى كه مجال هست به لطايفى ديگر از اين حقيقت اشاره مىشود .
قبل از بيان برخى از حقايق اين باب كه باب اللّه الاعظم است به قطعهاى از دعاى عارفان و درخواست نيازمندان و دردمندان دل سوخته از پيشگاه مقدّس حضرت دوست توجّه نماييد ، درخواستهايى كه با كمال عجز و خشوع از جناب حق خواستند و با تمام وجود خود را به آن خواستهها آراستند كه خواستن ، هنگامى به آراستن مىرسد كه همراه با رياضت و عبادت و طاعت و حقيقت و ترك حرام و معصيت و تقوا و فضيلت و علم و معرفت باشد .