[ الْحَياءُ نورٌ جَوْهَرُهُ صَدْرُ الْايمانِ ]
حقيقت حيا
حيا حالتى است معنوى و ملكوتى كه بر اثر معرفت انسان به حضرت حق و توجّه به اسما و صفات جناب او در وجود آدمى پديد مىآيد و باعث حفظ انسان از گناه و علّت حركت به سوى طاعت و عبادت است .
حياداران عالم ، از وقار و سكون ، ادب و عظمت ، تربيت و عبادت ، آگاهى و دانش ، صفا و بينش برخوردارند .
حياداران ، نسبت به حقايق چشمى باز و قلبى آگاه و روحى در حال پرواز دارند و اگر آنان را ذرّه ذرّه كنند ، محال است در محضر دوست كه خود را هميشه در آن محضر حاضر مىدانند دست به آلودگى بزنند و از عبادت و اطاعت جناب حق كم بگذارند .
در مجلّدات قبل به مسئلهء حيا اشاره رفته و تا جايى كه لازم بوده به شرح اين حقيقت عالى اقدام شده ، در اين جا فقط به چند روايت و ترجمهء اصل متن اكتفا مىشود .