و سخن او را باور كرد ؛ زيرا در وجود آدم اثرى از دروغ و تقلّب نبود .
حضرت حق در سورهء طه مىفرمايد :
ما با آدم عهد كرده و او را توجه داديم ولى او فراموش كرد و ما براى او عزمى نيافتيم .
و ابليس در اولين مرتبه اين تقلّب و خلاف را به كار برد و پيش از او كسى را سابقهء اين عمل در ظاهر و باطن نبوده است ، پس او به خاطر همين خيانتش دچار خسارت شد و از پاكى و صفا و صدق و درستى آدم در جهت اغوا كردنش نفعى نبرد و وى را از حالت صدق و روحانيت به سبب دروغى كه در جهت مخلّد شدنش در بهشت اظهار كرد بيرون نبرد .
صفت صدق حضرت آدم را سودبخش و مفيد واقع شد ؛ زيرا او به خاطر صفا و صدق خويش ، غير راستى به خود راه نداد و خيال دروغ دربارهء ابليس نكرد و كذب او را كه در ظاهر صدق مىنمود باور كرد .
اين است كه خداى تعالى فرمود : ما از آدم چيزى را كه خلاف پيمان و برنامه او بوده نديديم و هرگز او قصد نافرمانى نداشت و از اين لحاظ بود كه به سبب حيله و دروغ ابليس ، از مقام برگزيدگى او چيزى كم نشد .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 399
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٩٩