[ احْسَنُ الْمَواعِظِ ما لا يُجاوِزُ الْقَوْلُ حَدَّ الصِّدْقِ وَالْفِعْلُ حَدَّ الْاخْلاصِ ]
حقيقت تبليغ و موعظه
در اين بخش ، سخن از وعظ و واعظ و متّعظ يا به تعبير ديگر كلام از تبليغ و مبلّغ و مستمع است .
امام صادق عليه السلام در اين فصل به هر سه موضوع اشاره مىفرمايند و جهات گوناگون مسئلهء را بررسى مىنمايند .
مسئله تبليغ در فرهنگ حيات بخش اسلام جايگاه بسيار مهمّى دارد ، اگر مبلّغ و تبليغ نبود ، بىشك دين خدا و احكام الهى به مردم نمىرسيد ، تبليغ دين بر آنان كه واجد شرايطند واجب است .
ممكن است در راه وعظ و موعظه و ابلاغ و تبليغ ، خطرات و مشكلاتى متوجه انسان شود ، آيين الهى مىگويد : مبلّغ بايد آن خطرات را براى خدا تحمّل كند و به اجر و پاداش عظيم آن اميدوار باشد .
قرآن مجيد در بسيارى از آيات ، انبيا را مبلّغ رسالات حق معرفى مىكند و كار با عظمت آنان را مىستايد و تبليغ آنان را علّت دوام دين مىداند و مصائبى كه پيامبران در اين راه متحمّل شدند متذكّر مىشود ، تا صبر و حوصلهاى كه آنان در جهت حق نشان دادند براى هر مبلغى اسوه و سرمشق باشد .