مَثَلُ المُؤْمِنِ فى تَوادِّهِمْ وتَراحُمِهِمْ كَمَثَلِ الْجَسَدِ إذا اشْتَكى بَعْضُهُ تداعى سائِرُهُ بِالسَّهَرِ وَالْحِمّى « 1 » .
انسان مؤمن در دوستى و مهربانى با ديگران مثل پيكرى مىماند كه اگر عضوى از آن ناراحت باشد ساير اعضاى بدن به تحمل درد و حمايت از آن عضو برمىخيزند .
چه نيكو و جالب و پر مغز معنا كرده است :
بنى آدم اعضاى يكديگرند * كه در آفرينش ز يك گوهرند
چو عضوى به درد آورد روزگار * دگر عضوها را نماند قرار
تو كز محنت ديگران بىغمى * نشايد كه نامت نهند آدمى « 2 »
امام صادق عليه السلام مىفرمايند :
عزّت و حرمت مسمانان را رعايت نمىكند مگر آن كس كه خداوند وى را به خاطر محامدش در نظر مسلمانان عزيز و گرامى داشته ، كنايه از اين كه آن كه داراى حرمت و ارزش و كرامت و انسانيت است براى مردم مسلمان حرمت و احترام قائل است .
هركس در نگاهداشت حرمت خدا و رسولش كمال اهتمام را بورزد ، احترام و عزّت مسلمانان را بيشتر حفظ مىكند ، چرا كه احترام مؤمن را احترام خدا و رسول او مىداند و هركس در پى استخفاف و سبك شمردن مردم مسلمان باشد ، ساختمان حرمت ايمانش را كه ايمان به خدا و انبيا و قيامت است خراب مىكند كه استخفاف به حرمت مسلمانان استخفاف به حق انبيا و اولياى الهى است .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 58 / 150 ، باب 43 ، حديث 529 .
( 2 ) - گلستان ، سعدى شيرازى .