[ وَلا تَفْرَحْ بِمَدْحِ احَدٍ ، فَانَّهُ لا يَزيدُ فى مَنْزِلَتِكَ عِنْدَ اللّهِ وَلا يُغْنيكَ عَنِ الْمَحْكومِ لَكَ وَالْمَقْدورِ عَلَيْكَ . وَلا تَحْزَنْ ايْضًا بِذَمِّ احَدٍ ، فَانَّهُ لا يَنْقُصُ عَنْكَ ذَرَّةً وَلا يَحُطُّ عَنْ دَرَجَةِ خَيْرِكَ شَيْئاً ، وَاكْتَفِ بِشَهادَةِ اللّهِ تَعالى لَكَ وَعَلَيْكَ ، قالَ اللّهُ تَعالى :
[ وَ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً ]
« 1 »
]
مدح و ذمّ ديگران
به تعريف كسى شاد مشو كه با وجود گناهان و خطاها و اشتباهاتى كه بر انسان گذشته و كسى جز خدا اطلاع ندارد ، شادى معنا نمىبخشد ، اين مسئله را بدان كه مدح مردم به مقام تو نزد خدا اضافه نمىكند و به مقدرات حق و آنچه را به آن براثر حكمت و مصلحت خداوند محكومى ، اثر نمىگذارد .
و نيز به مذمّت مردم ناراحت مشو كه ذرهاى از مقام و منزلتت نمىكاهد و از خوبيت چيزى كم نمىكند ، بهتر اين است كه در تمام دوران عمر به شهادت و حكم الهى اكتفا كنى ، چرا كه شهادت و حكم حق چه به نفع تو باشد و چه بر عليه تو همان حق است ، آرى ، به مدح حق دل خوش كن كه رضا و خشنودى او به منزلتت اضافه مىكند و اگر مورد مذمّت خدايى ، به تدارك علل مذمّت برخيز كه نارضايتى
هامش
( 1 ) - نساء ( 4 ) : 79 .