در پايان روايت بايد به اين نكته متذكّر شد كه :
دورى از اقتداى صحيح باعث خاموش شدن چراغ فطرت و افتادن در چاه ضلالت و از دست دادن سعادت دنيا و آخرت است و اين دورى آدمى را مصداق آيات زير مىنمايد :
[ سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ ]
« 1 » .
بىترديد براى كسانى كه [ به خدا و آياتش ] كافرند مساوى است چه [ از عذاب ] بيمشان دهى يا بيمشان ندهى ، ايمان نمىآورند .
[ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً ]
« 2 » .
كسى را كه [ به خاطر لجاجت و عنادش ] بخواهد گمراه نمايد ، سينهاش را چنان تنگ مىكند كه گويى به زحمت در آسمان بالا مىرود .
[ أُولئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ ]
« 3 » .
آنان كسانىاند كه اعمالشان در دنيا و آخرت تباه و بىاثر شده ، و براى آنان هيچ ياورى نخواهد بود .
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 6 .
( 2 ) - انعام ( 6 ) : 125 .
( 3 ) - آل عمران ( 3 ) : 22 .